UWAGA! WPISY MOGĄ ZAWIERAĆ OPISY FABUŁ!

  • Akeley, Henry Wentworth – badacz folkloru stanu Vermont, jego rodzina mieszkała od sześciu pokoleń w starej rezydencji na odludziu, na południe od Townshend Village, na zboczu Mrocznej Góry. Jego żona nie żyje, ma syna, George’a Goodenougha Akeleya, który mieszka w San Diego w Kalifornii. Koresponduje z ALBERTEM N. WILMARTHEM na temat dziwnych ciał niesionych przez powodzie w Vermoncie w 1927 roku, wyjawiając, co naprawdę oznaczają: że są to potworne grzyby z YUGGOTH, które nieprzerwanie krążą wokół jego domu. W wyniku tej korespondencji jest coraz bardziej gnębiony przez MI-GO: stwory zostawiają swoje ślady coraz bliżej domu, ich ludzcy szpiedzy strzelają do domu, zabijają kupowane przez Akeleya psy obronne, przecinają linie telefoniczne, przechwytują korespondencję, w tym wysłany do ARKHAM do WILMARTHA czarny kamień z YUGGOTH, z zatartymi hieroglifami. Ostatecznie, we wrześniu 1928 roku, najprawdopodobniej siłą separują mózg Akeleya i zamierzają go wysłać na inne światy. Tymczasem zwabiają podstępem WILMARTHA i podszywając się pod folklorystę z Vermontu, odbierają wszystkie materiały dowodowe na swój temat. Występuje: Szepczący w ciemności.
  • Alhazred, Abdul – VIII-wieczny, arabski poeta z Sanaá w Jemenie, osławiony autor księgi Al Azif, czyli NECRONOMICONU, a tym samym nieśmiertelnego dystychu o tym, co spoczywa od „dziwnych eonów”. Wiele mówi się o jego obłędzie. Podróżował po krajach arabskich, zgłębiając prastare tajemnice zagrzebane w ruinach, m.in. Babilonu, Memfis, IREM. W ostatnich latach życia mieszkał w Damaszku, gdzie pisał mroczne dzieło życia. Według średniowiecznych kronikarzy, zginął w 738 roku, w biały dzień, na oczach licznych świadków, zeżarty przez potwora rodem z koszmarów. Występuje: Zapomniane miastoHistoria NecronomiconuOstatnia próbaZgroza w DunwichSzepczący w ciemnościW górach szaleństwaSny w Domu WiedźmyZ otchłani czasuPoprzez bramy srebrnego kluczaCoś na proguCień spoza czasu.
  • Allen, Zadok – urodzony w 1831 roku, należy do „normalnych” mieszkańców INNSMOUTH. Ma słabość do whisky, za łyk tego trunku zrobi wszystko. Ułomność ta sprowadza na niego zgubę, kiedy za kwartę alkoholu wyjawia przyjezdnemu, ROBERTOWI OLMSTEADOWI, wszystkie tajemnice miasta i Marshów. W 1927 roku zostaje za karę złożony w ofierze przez EZOTERYCZNY ZAKON DAGONA. Występuje: Widmo nad Innsmouth.
  • Angell, George Gammell – profesor języków semickich na Uniwersytecie Browna, autorytet w dziedzinie starożytnych inskrypcji. Wuj drugiego stopnia (brat dziadka lub babci) FRANCISA WAYLANDA THURSTONA, narratora Zewu Cthulhu. Zbiera materiały na temat kultu CTHULHU, m.in. kontaktuje się z artystą WILCOXEM, który we śnie rzeźbi podobiznę CTHULHU, dowiaduje się też na temat rozbicia komórki kultu przez inspektora LEGRASSE’A. Ginie w tajemniczych okolicznościach pod koniec 1926 roku, wracając z promu do Newport, pchnięty na nabrzeżu przez wyglądającego podejrzanie czarnoskórego marynarza. Występuje: Zew Cthulhu.
  • Armitage, Henry – uczony pracujący na UNIWERSYTECIE MISKATONIC. Uzyskał magisterium z nauk humanistycznych na Miskatonic, doktorat z filozofii w Princeton oraz doktorat z literatury na Uniwersytecie Johna Hopkinsa. W 1928 roku miał 73 lata. To on przyjmował odwiedziny WILBURA WHATELEYA w bibliotece uniwersytetu, gdy ten wypytywał o NECRONOMICON. Podglądał, które ustępy interesują Whateleya, dzięki czemu zorientował się, jakie zagrożenie wisi nad ludzkością. Po śmierci Wilbura złamał szyfr, w jakim zapisany był jego dziennik i w porozumieniu z naukowcami, prof. Warrenem Rice’em oraz dr. Francisem Morganem, udał się do DUNWICH, aby za pomocą zaklęć odesłać „zgrozę w Dunwich” w otchłań kosmosu. Występuje: Zgroza w Dunwich.
  • Atal – syn karczmarza z miasta ULTHAR. Został kapłanem STARSZYCH oraz uczniem BARZAIA MĄDREGO, z którym wspiął się na górę HATHEG-KLA. Ponieważ lękał się WIELKICH, BARZAI wyprzedził go podczas wspinaczki na szczyt. Tylko to uratowało go przed zgubą. Gdy Atal był starszy i został patriarchą świątyni w ULTHARZE, napotkał RANDOLPHA CARTERA na jego drodze do KADATH. Próbował mu wyperswadować wspinaczkę na wierchy zamieszkałe przez WIELKICH, na próżno. CARTER upił go w końcu winem i uzyskał od niego informację, że na NGRANEK wyrzeźbiono oblicze WIELKICH. Występuje: Koty UltharuZewnętrzni bogowie, W poszukiwaniu nieznanego Kadath.
  • Athib – kapitan statku, na którym KURANES po raz pierwszy popłynął na podniebne SERANNIAN. Występuje: Celephaïs.
  • Athok – szewc w mieście TELOTH, u którego miał praktykować przymuszony do tego IRANON. Występuje: Droga Iranona.
  • Barzai Mądry – stary, mądry kapłan z miasta ULTHAR, który posiadł wielką wiedzę (opartą głównie na RĘKOPISACH PNAKOTYCZNYCH oraz SIEDMIU TAJEMNYCH KSIĘGACH HSAN) o bogach i pragnął zobaczyć, jak ci bawią się na górze HATHEG-KLA. Wierzył, że jego wiedza i pozycja go uchronią, lecz gdy wspiął się na wierch wraz z uczniem, ATALEM, napotkał bezlitosnych INNYCH BOGÓW i został wciągnięty w przestworza. Występuje: Zewnętrzni bogowie, W poszukiwaniu nieznanego Kadath.
  • Bran – imię z celtyckich legend, lecz w tym kontekście jest to z pewnością nawiązanie do Brana Maka Morna, ostatniego króla Piktów z opowiadań Roberta E. Howarda. Występuje: Szepczący w ciemności.
  • Blake, Robert Harrison – malarz i pisarz z Milwaukee. Postać oparta na osobie Roberta Blocha. Lovecraft za poduszczeniem postanowił go uśmiercić w w opowiadaniu Nawiedziciel Mroku w rewanżu za swoją „własną” śmierć w tekście Blocha pt. The Shambler from the Stars. Blake przyjeżdża do Providence zimą 1934 roku, poszukując inspiracji do tworzenia. Pisze tam swoje najlepsze opowiadania – Podziemnego ryjca, Schody w krypcie, Shaggai, W dolinie Pnath oraz Biesiadnika z gwiazd. Nęcony widokiem z okna na zachodzie, przez które widzi tajemniczy kościół na Federal Hill, postanawia zbadać budowlę. W wieży odkrywa przedziwny artefakt – LŚNIĄCY TRAPEZOEDR, który wzywa awatara NYARLATHOTEPA – Nawiedziciela Mroku. Choć Blake próbuje się oprzeć hipnotycznemu wpływowi, jaki przejawia ta istota, w końcu w całym mieście podczas burzy gaśnie światło – które odstrasza tego demona. Blake umiera z przerażenia na widok Nawiedziciela w wynajmowanym mieszkaniu przy College Hill. Występuje: Nawiedziciel Mroku.
  • Blesus, Tytus Semproniusz – „Rzymianin, skarbnik państwowy w czasach Sulli” (przeł. Maciej Płaza, Zgroza w Dunwich i inne przerażające opowieści, s. 683). Jeden z przechwyconych przez WIELKĄ RASĘ umysłów, który miał spisać wszystko co mu wiadomo o historii świata i kulturze jego rodzimej cywilizacji. Występuje: Cień spoza czasu.
  • Buo – Arcystarożytny. Jeden z MIESZKAŃCÓW YADDITH, z którym rozmawiał RANDOLPH CARTER pod postacią Zkauby. Występuje: Poprzez bramy srebrnego klucza.
  • Carter, Randolph – najczęściej pojawiająca się postać z twórczości Lovecrafta, stanowiąca swoiste alter-ego pisarza. Badacz rzeczy niesamowitych, marzyciel, antykwariusz. Urodził się około 1874 roku. Mieszkał w Bostonie, choć jego rodzina pochodziła z okolic ARKHAM. Wśród przodków miał nieznanego z imienia krzyżowca, jak również sir Randolpha Cartera, który w czasach elżbietańskich studiował magię, a także Edmunda Cartera, który uciekł z Salem przed egzekucjami czarowników i czarownic. Carter w wieku dziewięciu lat przeszedł dziwną przemianę, po której zyskał dar proroczy, a także niezwykłą wrażliwość. Służył we francuskiej Legii Cudzoziemskiej w czasie I wojny światowej, został w niej poważnie raniony w 1916 roku. Był pisarzem, wiadomo m.in o opowiadaniu The Attic Window, wydanym w 1922 roku. Był obecny przy tajemniczym zniknięciu HARLEYA WARRENA na jednym z cmentarzy południa Stanów Zjednoczonych, gdy ten chciał potwierdzić nierozkładalność pewnych zwłok (Zeznania Randolpha Cartera). Wraz z Joelem Mantonem spędził pewne popołudnie na XVII-wiecznym cmentarzu w ARKHAM, gdzie został napadnięty przez „nienazwane” monstrum (Nienazwane [nie jest jednak do końca pewne, czy o tego Cartera chodzi w tym tekście – nie pada tam jego imię]). Carter był jednym z największych śniących w ludzkiej historii. W wieku 30 lat utracił jednak zdolność do podróży przez bajeczne krainy marzeń sennych i aby ją odzyskać, powrócił do krainy dzieciństwa, gdzie odnalazł SREBRNY KLUCZ do bramy snów. Brama ta znajdowała się wśród wzgórz na północ od ARKHAM. Zniknął w niej 7 października 1928 roku (Srebrny klucz). Nim jednak utracił zdolność śnienia i musiał ją odzyskiwać, przeżył najbardziej epicką z przygód, jakie opisał Lovecraft (W poszukiwaniu nieznanego Kadath). Celem tej wędrówki było miasto zachodzącego słońca, które ujrzał w snach. Zamierzał wypytać BOGÓW ZIEMSKICH o to, jak się tam dostać – a ci jak wiadomo przebywali na KADATH. Carter zszedł zatem po Siedemdziesięciu Stopniach Lekkiego Snu i dalej, przez BRAMĘ GŁĘBSZEGO SNU, aż do ZACZAROWANEGO LASU, gdzie spotkał ZUGÓW. Nie uzyskawszy od nich koniecznych wskazówek, udał się do ULTHARU. Tam rozmawiał z ATALEM i zamiast usłuchać jego przestróg przed WIELKIMI, upił go winem i dowiedział się, że na szczycie NGRANEK jest wyrzeźbiona twarz bogów, która pomoże mu zidentyfikować te istoty. Z karawaną dociera do DYLATH-LEEN, a tam spotyka MIESZKAŃCÓW LENG, agentów NYARLATHOTEPA. Ci go usypiają i zabierają na ciemną stronę KSIĘŻYCA, gdzie ma zostać oddany NYARLATOTHEPOWI przez KSIĘŻYCOWE BESTIE. Z opresji ratują go ziemskie koty, w podzięce za wcześniejszą pomoc. Dociera na wyspę ORIAB, wynajmuje zebrę i wspina się na górę NGRANEK. Niestety u samego szczytu porywa go strzegąca tego miejsca NOCNA ZMORA i ciska w pełną kości DOLINĘ PNATH u podnóża THOK. Kości należą do istot pożartych przez GHULE, lecz Carter jest zaprzyjaźniony z tymi stworami i pomagają mu one wydostać się z rozpadliny. Marzyciel spotyka wśród ghuli swojego znajomego, malarza RICHARDA UPTONA PICKMANA, który stał się jednym z tych padlinożerców. Wraz z trójką tych psich stworów Carter udaje się do miasta GUGÓW, skąd wydostaje się na powierzchnię. Dociera do miasta THRAN, skąd wypływa do CELEPHAΪS. Dowiaduje się, że jego przyjaciel KURANES przebywa w rezydencji na wschód od miasta, a gdy do niego dociera, słyszy tylko prośbę, by dał sobie spokój z poszukiwaniami, gdyż spełnienie marzeń i odnalezienie cudownego miasta będzie dla niego kresem wspaniałości i szybko się nim znudzi, tak jak on znudził się CELEPHAΪS. Carter wyruszył więc do INGANOK na statku, którego załoga miała rysy twarzy ze szczytu NGRANEK. To napełniło go nadzieją, a dotarłszy do miasta, ruszył na jaku na północ, w stronę kamieniołomu, który według podań należał do WIELKICH. Tam zorientował się, że ktoś go ściga. Kiedy drogę odcięły mu SHANTAKI, okazało się, że goniącym jest SKOŚNOOKI KUPIEC napotkany w DYLATH-LEEN. Porywa on Cartera na shantaku i doprowadza do prastarego monastyru na płaskowyżu LENG. Tam marzyciel staje przed obliczem KAPŁANA W ŻÓŁTEJ, JEDWABNEJ MASCE, lecz strąca szybko SKOŚNOOKIEGO KUPCA w przepaść i ucieka w labirynt monastyru. Ostatecznie wpada po ciemku w szczelinę i traci przytomność, by obudzić się w ruinach miasta SARKOMANDU. Wydostaje się z nich, ratuje GHULE z rąk KSIĘŻYCOWYCH BESTII i na skrzydłach NOCNYCH ZMÓR dociera do upragnionego KADATH. Nie spotyka tam jednak WIELKICH, a samego NYARLATHOTEPA, który uświadamia mu, że tak upragnione miasto zachodzącego słońca to wspomnienia Bostonu z jego dzieciństwa. Istota próbuje zgładzić podstępem marzyciela, ale wszelkie plany udaremnia NODENS oraz S’GNAC. Cała ta epicka wyprawa opisana jest w powieści W poszukiwaniu nieznanego KadathCarter był znajomym doktora WILLETTA (Przypadek Charlesa Dextera Warda). Jako Swami Chandraputra był obecny w przebraniu Hindusa w turbanie i z brodą na sesji podziału swojego majątku w domu przyjaciela, DE MARIGNY’EGO. Opowiedział na niej o tym, co mu się przydarzyło po wejściu do WĘŻOWEJ NORY (mówiąc oczywiście w trzeciej osobie, gdyż ukrywał swoją tożsamość). W Wężowej Norze otworzył Pierwszą Bramę za pomocą SREBRNEGO KLUCZA, nie zraził się stojąc przed STAROŻYTNYMI i przebył Bramę Ostateczną. Tam napotkał YOG-SOTHOTHA, który pomógł mu zrozumieć, że tak naprawdę czas nie istnieje, a każdy byt – wszyscy jego przodkowie i potomkowie – są tak naprawdę jedną archetypową istotą. W ten sposób wcielił się w Zkaubę – czarownika z planety YADDITH, którego czary utrzymywały w ryzach niebezpieczne BHOLE i którym był w dawnych czasach. Gdy dotarł z powrotem na Ziemię w robaczej powłoce, próbował rozszyfrować rękopis, dzięki któremu wróciłby do ludzkiej postaci, lecz nie zdążył do czasu sesji rozstrzygającej kto otrzyma spadek po nim. Przebrany za Chandraputrę, próbował dowieść krewnemu Aspinwallowi, że Carter żyje, co w rezultacie skończyło się ujawnieniem jego robaczej natury i śmiercią Aspinwalla z szoku. Ostatecznie Carter zniknął w ZEGARZE W KSZTAŁCIE TRUMNY, będącym zapewne bramą do innych światów (Poprzez bramy srebrnego klucza). Jako Swami Chandraputra pojawił się również w Muzeum Cabota w Bostonie podczas głośnej historii z mumią z MU (Z otchłani czasu). Występuje: Zeznania Randolpha Cartera, Nienazwane, Srebrny klucz, W poszukiwaniu nieznanego Kadath, Przypadek Charlesa Dextera WardaPoprzez bramy srebrnego kluczaZ otchłani czasu (jako Swami Chandraputra).
  • Castro, de – niewiarygodnie stary metys, aresztowany w czasie rozbicia rytualnej orgii kultu CTHULHU przez inspektora LEGRASSE’A i jego policjantów. Odwiedził w czasie swojego życia wiele dziwnych portów i rozmawiał z nieśmiertelnymi przywódcami kultu w górach gdzieś w Chinach. Główny informator nowoorleańskiej policji w sprawie arkanów kultu. Występuje: Zew Cthulhu.
  • Chandraputra, Swami – patrz: Carter, Randolph.
  • Chefnes – „Egipcjanin (…) z czternastej dynastii, który zdradził mi ohydną tajemnicę NYARLATHOTEPA” (przeł. Maciej Płaza, Zgroza w Dunwich i inne przerażające opowieści, s. 683,685). Jeden z przechwyconych przez WIELKĄ RASĘ umysłów, który miał spisać wszystko co mu wiadomo o historii świata i kulturze jego rodzimej cywilizacji. Występuje: Cień spoza czasu.
  • Corsi, Bartolomeo – „mnich z dwunastowiecznej Florencji” (przeł. Maciej Płaza, Zgroza w Dunwich i inne przerażające opowieści, s. 683). Jeden z przechwyconych przez WIELKĄ RASĘ umysłów, który miał spisać wszystko co mu wiadomo o historii świata i kulturze jego rodzimej cywilizacji. Występuje: Cień spoza czasu.
  • Crom-Ya – „CYMERYJSKI wódz żyjący piętnaście tysięcy lat przed Chrystusem” (przeł. Maciej Płaza, Zgroza w Dunwich i inne przerażające opowieści, s. 685). Jeden z przechwyconych przez WIELKĄ RASĘ umysłów, który miał spisać wszystko co mu wiadomo o historii świata i kulturze jego rodzimej cywilizacji. Występuje: Cień spoza czasu.
  • Curwen, Joseph – praprapradziadek CHARLESA DEXTERA WARDA, przedsiębiorca w handlu morskim, filantrop, uczony, alchemik, czarownik. Urodził się 18 lutego (wg kalendarza juliańskiego) 1662 lub 1663 roku w Salem-Village. W wieku piętnastu lat zaciągnął się na okręt i pływał po morzach przez 9 lat. Gdy powrócił, jego zainteresowania już ocierały się o czarną magię. Z Salem uciekł w 1692 roku, w czasie prześladowań związanych z procesami czarownic, bojąc się, że jego chemiczne i alchemiczne eksperymenty zostaną uznane za konszachty z diabłem. Przeniósł się do Providence, gdzie wzniósł rezydencję w Olney Court na Stampers’ Hill, przebudowaną w 1761 roku i stojącą do dziś. W rezydencji tej pozostawił po sobie liczne dokumenty, dziennik oraz portret nad kominkiem, które odnalazł w 1918 roku jego prapraprawnuk, WARD. W czasie przybycia do Providence Curwen miał około trzydziestu lat, jasne włosy, bliznę nad brwią, czarne znamię na klatce piersiowej, bladą twarz i z biegiem czasu jakby się nie starzał, co wzbudzało sporo plotek na jego temat. Curwen nie polepszał swojej reputacji częstymi wizytami na cmentarzach, sprowadzaniem licznych niewolników, którzy znikali w tajemniczych okolicznościach oraz dziwnymi hałasami dochodzącymi z jego farmy na uboczu miasta, w Pawtuxet. Wiele podróżował, również do Europy oraz krajów Wschodu. Ożenił się z Elizą Tillinghast, córką kapitana jednego z jego okrętów. 7 maja 1765 roku urodziło się jedyne dziecko Curwena, Ann. Chociaż Curwen próbował podbudować swoją reputację w społeczeństwie przeznaczając pieniądze na budynki użyteczności publicznej (biblioteki, kościoły) i wspierając różne przedsięwzięcia (wydawanie gazety w Providence), jego ciemne sprawki: sprowadzanie mumii zza mórz, dziwaczne zbiory biblioteczne, znikający niewolnicy itd. sprawiły, że za poduszczeniem byłego narzeczonego żony Curwena, Ezry Weedena, dokonano najazdu na tajemnicze gospodarstwo w Pawtuxet. Ludzie mieszkający najbliżej farmy wspominali o błyskach światła w czasie najazdu, strzałach z muszkietu, nieludzkich i ludzkich rykach, a także okropnym smrodzie i zawodzeniu dziwnych fraz przez nieznany głos. Rajd zakończył się śmiercią ośmiu napastników, a także samego Curwena. Trumnę z ciałem alchemika spalono. Nie była to jednak jego ostateczna śmierć. Joseph Curwen posiadł wiele umiejętności: od wskrzeszania zmarłych i rozmawiania z nimi po utrwalenie duszy w portrecie. Dzięki czarom i urokowi niejako zmusił WARDA do badań nad własnym dziennikiem, a w konsekwencji do wskrzeszenia Curwena. Odtąd czarownik ukrywa się pod postacią „Dr. Allena”, napadając na miejscowych i pijąc ich krew. Wkrótce zabija WARDA i podszywa się pod niego. Na jego nieszczęście przerwa 150 lat od pierwszej śmierci powoduje, że Curwen brzmi i zachowuje się jakby żył w XVIII wieku. Brak adaptacji skazuje go na zamknięcie w domu wariatów. Ostatecznie jego plany podstępnego powrotu do żywych i uzyskania nieograniczonej władzy czarnoksięskiej na dobre udaremnia doktor WILLETT, który za pomocą zaklęcia odsyła Curwena w niebyt. Występuje: Przypadek Charlesa Dextera Warda.
  • Danforth – wrażliwy student UNIWERSYTETU MISKATONIC, zaznajomiony z mroczną wiedzą zawartą w NECRONOMICONIE, którego jako jeden z niewielu przeczytał od deski do deski. Brał udział w Ekspedycji UNIWERSYTETU MISKATONIC na Antarktydę w latach 1930-1931. Wraz z profesorem DYEREM odbył lot za łańcuch GÓR SZALEŃSTWA, odkrywając miasto STARYCH ISTOT. Podczas ucieczki samolotem DYER przejął stery, Danforth natomiast obejrzał się i ujrzał coś, o czym nie chciał potem nikomu powiedzieć. Przeżył wówczas załamanie nerwowe. Występuje: W górach szaleństwa.
  • Derby, Edward Pickman – poeta, autor zbiorku Azathoth i inne koszmary. „Osiągnąwszy wiek męski, wciąż oczarowywał zwodniczym chłopięcym wdziękiem. Blondwłosy i niebieskooki, miał zdrową, gładką, dziewiczą cerę, mimo wysiłków zaś, aby zapuścić wąsy, nie mógł poszczycić się bujnym zarostem. Jego głos był pełen miękkości i łagodności, a życie pozbawione ćwiczeń sprawiło, że miast mężnej, młodzieńczej sylwetki, wydawał się niemal dziecięco pulchny i delikatny. Był słusznego wzrostu, a przystojne oblicze pozwoliłoby mu zapewne zyskać opinię bawidamka, gdyby nie jego nieśmiałość, zamiłowanie do samotności i natura mola książkowego” (przeł. Robert Lipski, w: Najlepsze opowiadania, tom 2, s. 262-263). Już w wieku 19 lat zdobywa tytuł magistra z literatury angielskiej i francuskiej na UNIWERSYTECIE MISKATONIC. Zgłębia tajemną wiedzę. Mąż ASENATH WAITE, która okazała się posiadać umysł swego ojca, czarownika EPHRAIMA WAITE’A. Ten, wykorzystując wrażliwość i słabość umysłową Derby’ego, przy pomocy odpowiednich zaklęć przejmuje na dłuższe chwile tożsamość poety, zamieniając się z nim ciałami, a następnie podróżując w rożne nienazwane miejsca i uczestnicząc w zakazanych obrzędach. Derby w chwili odwagi morduje ASENATH, obawiając się całkowitej utraty władzy nad ciałem. Jednak jaźń EPHRAIMA okazuje się nie potrzebować powłoki cielesnej do egzystowania i ponownie dokonuje zamiany, tym razem ostatecznej. Umysł Derby’ego trafia do gnijącego ciała ASENATH, tymczasem Edward-EPHRAIM, zachowując się w sposób totalnie ekscentryczny, ląduje w przytułku dla obłąkanych. Derby ostatecznie umiera w 1933 roku, gnijąc w powłoce Asenath na progu drzwi przyjaciela, Daniela Uptona, którego prosi w liście o zgładzenie swojego ciała zajmowanego przez EPHRAIMA WAITE’A. Upton czyni to, wystrzeliwując w ciało Derby’ego cały magazynek rewolweru. Występuje: Coś na progu.
  • d’Erlette, hrabia – autor wymyślonej przez Augusta Derletha księgi CULTES DES GOULES. Występuje: Cień spoza czasu, Nawiedziciel Mroku.
  • Dorieb – monarcha CATHURII, mieszkający w wystawnym marmurowym pałacu o złotym dachu, kolumnach wysadzanych klejnotami i szklanej podłodze. Przez wielu uważany za półboga lub nawet boga. Występuje: Biały Statek.
  • Dyer, William – narrator W górach szaleństwa, profesor geologii na UNIWERSYTECIE MISKATONIC, kierownik Ekspedycji UNIWERSYTETU MISKATONIC na Antarktydę w latach 1930-1931, która przyniosła odkrycie GÓR SZALEŃSTWA. Znał NECRONOMICON. Jako jedyny z DANFORTHEM przedarł się samolotem przez ten łańcuch górski na drugą stronę, odkrywając miasto STARYCH ISTOT. Wykonał wiele zdjęć i szkiców miejsca, natknął się na nowy gatunek pingwinów-albinosów, widział SHOGGOTHA. Próbował powstrzymać ekspedycję Starkweathera-Moore’a, na próżno. Brał udział w wyprawie do Australii zorganizowanej pod przewodnictwem NATHANIELA WINGATE’A PEASLEEGO. Występuje: W górach szaleństwaCień spoza czasu.
  • Elton, Basil – latarnik na North Point w KINGSPORT, którego w pewną księżycową noc Biały Statek zabiera na wyprawę po MORZU POŁUDNIOWYM krainy snów. Znajomy RANDOLPHA CARTERA. Występuje: Biały StatekW poszukiwaniu nieznanego Kadath (jako latarnik z Kingsport).
  • Gilman, Walter – pochodzący z Haverhill student matematyki na UNIWERSYTECIE MISKATONIC. Do studiowania tej dziedziny skłoniła go chęć powiązania geometrii nieeuklidesowej z fizyką kwantową oraz magią służącą przemieszczeniu się między wymiarami, a tym samym podróżami w czasie i przestrzeni. Na czas studiów zamieszkał na poddaszu DOMU WIEDŹMY. Pokój jego charakteryzował się dziwnymi kątami ściany i sufitu, które służyły niegdyś czarownicy KEZIAH MASON do podróży międzywymiarowej. Gilman studiował bardzo ciężko, nie unikając zapoznawania się z tajemną wiedzą zawartą w księgach zgromadzonych przez bibliotekę uniwersytetu. W końcu zaczął miewać koszmary, w których ukazywała mu się czarownica KEZIAH MASON oraz jej chowaniec, BRĄZOWY JENKIN. W snach tych wędrował przez otchłanie pełne dziwnych istot składających się z wielościanów, brał też mimowolnie udział w koszmarnych rytach odprawianych przez wiedźmę przy udziale CZARNEGO CZŁOWIEKA. Początkowo sądził, że to wszystko omamy, lecz gdy osobliwe zjawiska zaczęli zauważać współlokatorzy Gilmana, a on sam odkrywał fizyczne skutki snów (np. krew po ugryzieniu BRĄZOWEGO JENKINA), zrozumiał, że to prawda i udusił wiedźmę MASON podczas ceremonii składania w ofierze niemowlaka. Zamordowany przez BRĄZOWEGO JENKINA, który przegryzł mu klatkę piersiową podczas snu. Występuje: Sny w Domu Wiedźmy.
  • Gll’-Hthaa-Ynn – wódz grupy, która napotkała ZAMACONĘ podczas jego wyprawy do świata K’N-YAN. Gdy zmierzali w stronę TSATH, objaśniał mu wszelkie aspekty tej cywilizacji. Występuje: Kopiec.
  • Gnai-Kah – wysoki rangą kapłan w mieście SARNATH, który ujrzał pierwsze oznaki zbliżającej się zagłady miasta – cienie zstępujące z księżyca oraz zielonkawą mgłę wzbijającą się z jeziora. Występuje: Zagłada Sarnathu.
  • Hutchinson, Edward  – wspólnik JOSEPHA CURWENA w nekromancji. Obaj pochodzili z Salem-Village. W XVII wieku zamieszkiwał dom w lasach poza wioską, gdzie zgromadził pokaźną i unikalną bibliotekę. Ludzie powiadali, że w jego oknach widać dziwne światła, a sam Hutchinson gości dziwnych osobników. Na początku XX wieku ukrywał się pod postacią barona Ferenczego w Transylwanii, na zachód od miejscowości Rakus. Radził wskrzeszonemu CURWENOWI zamordować WARDA. Zamek Ferenczy, w którym mieszkał Hutchinson, uległ nieco później niezwykłej eksplozji, lecz los jego mieszkańca pozostał niewyjaśniony. Występuje: Przypadek Charlesa Dextera Warda.
  • Imash-Mo – wyższy rangą kapłan straszliwego GHATANOTHOY na kontynencie MU. Ponieważ żyje mu się bardzo wygodnie z przewodzenia obmierzłemu kultowi, który składa ofiary z ludzi, podstępnie udaremnia starania T’YOGA zamierzającego unicestwić to bóstwo i podmienia zwój z zaklęciem ochronnym. Występuje: Z otchłani czasu.
  • Iranon – zachowujący wieczną młodość, złotowłosy pieśniarz, który w opowiadaniu Droga Iranona poszukuje drogi do miasta AIRA, gdzie, jak podpowiadają mu wspomnienia, miłowano piękno sztuki, a on sam był księciem. Opowiada swoją historię w TELOTH, lecz tamtejszy lud, twardo stąpający po ziemi, próbuje go zmusić do „uczciwej” pracy. Razem z napotkanym młodzieńcem ROMNODEM wyrusza do OONAI, lecz i to miasto – choć piękne i doceniające jego sztukę – nie okazuje się utraconą AIRĄ. Po latach życia w tym miejscu opuszcza je, wzgardzony przez ludzi znudzonych jego muzyką, aż w końcu spotyka pasterza. Ten, zapytany o AIRĘ, opowiada Iranonowi o obłąkanym, biednym chłopcu, którego znał w młodości, i który roił sobie, że jest księciem wymyślonego miasta. Iranon, pojąwszy, że to o nim mowa, popełnił samobójstwo wchodząc w ruchome piaski. Występuje: Droga Iranona.
  • Johansen, Gustaf – marynarz z Norwegii, drugi oficer na szkunerze Emma, jedyny ocalały ze spotkania grupy ośmiu marynarzy z Emmy z CTHULHU, które miało miejsce 23 marca 1925 roku. Po tym wydarzeniu zrezygnował z pływania i, zdruzgotany psychicznie i fizycznie, posiwiały, zamieszkał w domu w Oslo. Zginął w niejasnych okolicznościach, gdy dwójka indyjskich marynarzy pomogła mu wstać po tym jak uderzyła go w głowę wiązka gazet spadająca z okna. Przed śmiercią Johansen zdążył napisać dziennik, który przejął FRANCIS WAYLAND THURSTON podczas swych badań nad kultem CTHULHU. Występuje: Zew Cthulhu.
  • Junzt, von – okultysta, autor księgi UNAUSSPRECHLICHEN KULTEN. Zginął gwałtowną śmiercią w 1840 roku, rok po opublikowaniu swego dzieła życia. Występuje: Sny w Domu WiedźmyZ otchłani czasuCoś na proguCień spoza czasuNawiedziciel Mroku.
  • Kaman-Thah – brodaty kapłan, który wraz z NASHTEM przebywa w JASKINI PŁOMIENIA i przyjmuje śniących lekkie sny oraz zmierzających do BRAMY GŁĘBSZEGO SNU. Odradzał RANDOLPHOWI CARTEROWI poszukiwania KADATH. Występuje: W poszukiwaniu nieznanego Kadath.
  • Kamog – imię EPHRAIMA WAITE’A otrzymane na czas sabatu. Występuje: Coś na progu.
  • Ka-Nefer – wysoki rangą kapłan w NATH, który przechowywał w świątyni klejnot niezbędny do pokonania nienazwanego cienia z kosmosu. Występuje: The Tree on the Hill.
  • Kingston-Brown, Nevil – „australijski fizyk (…), który umrze w roku 2518” (przeł. Maciej Płaza, Zgroza w Dunwich i inne przerażające opowieści, s. 685). Jeden z przechwyconych przez WIELKĄ RASĘ umysłów, który miał spisać wszystko co mu wiadomo o historii świata i kulturze jego rodzimej cywilizacji. Występuje: Cień spoza czasu.
  • Klarkash-Ton – wysoki rangą kapłan z ATLANTYDY, który zachowuje dla potomności cykl mitów z prastarego COMMORIOMU. Oczywiście jest to ukłon Lovecrafta w stronę przyjaciela, Clarka Ashtona Smitha. Występuje: Szepczący w ciemności.
  • Kranon – burmistrz ULTHARU w czasie słynnego incydentu, gdy koty wywarły zemstę na parze staruszków za zamordowanie kota należącego do sieroty. Był jednym z trójki mężczyzn, obok SHANGA i THULA, którzy pierwsi wyważyli drzwi do domu staruszków i zobaczyli co z nich zostało. Występuje: Koty Ultharu.
  • Kuranes – wielki śniący, który w świecie realnym znany był pod innym nazwiskiem. Mieszkał w Londynie i był ostatnim potomkiem znamienitego rodu. Zajmował się m.in. pisaniem, lecz jego utwory wyśmiewano jako nazbyt uczuciowe. Pewnego razu wyśnił cudowne miasto, którym było CELEPHAΪS. Odwiedził je, lecz potem nie potrafił odnaleźć drogi z powrotem. Spędzał mnóstwo czasu we śnie na poszukiwaniach, aż wreszcie zaczął zażywać narkotyki, by przedłużyć okres śnienia. Ostatecznie zmarł w świecie realnym, prawdopodobnie rzucając się ze skał, lecz jego śniące „ja” przetrwało i objęło tron CELEPHAΪS. Kuranesa spotkał na swej drodze RANDOLPH CARTER. Król podczas spotkania wyznał, że sprzykrzyło mu się życie w krainie snów i tęskno mu za Anglią dzieciństwa. Dlatego zbudował na przedmieściach CELEPHAΪS wieś i dwór na wzór znanych mu z życia. Występuje: Celephaïs, W poszukiwaniu nieznanego Kadath.
  • Kynaratholis – król nieznanej krainy, która na jakiś czas odciągnęła KURANESA od poszukiwań CELEPHAΪS. Z jakiegoś powodu spotkała go zemsta z rąk bogów. Występuje: Celephaïs.
  • Lake – profesor biologii na UNIWERSYTECIE MISKATONIC, który brał udział w ekspedycji uczelni na Antarktydę w latach 1930-1931. Podczas odwiertów odkrył łupki, w których odciśnięte były dziwne prążkowane symbole. Od tej pory, podczas gdy reszta wyprawy zamierzała udać się na wschód, on naciskał, by zbadać zachodnie ziemie. W ten sposób stanął na czele podwyprawy, która odkryła GÓRY SZALEŃSTWA. Kolejne odwierty na pogórzu przyniosły odkrycie czternastu zamrożonych i pokrytych wapniem ciał STARYCH ISTOT. Osiem z nich – zachowanych w dobrym stanie – przebudziło się ze stanu hibernacji i zniszczyło obóz Lake’a, zabijając psy oraz ludzi, z nim włącznie. Występuje: W górach szaleństwa.
  • Legrasse, John Raymond – inspektor nowoorleańskiej policji, który 1 listopada 1907 roku rozbił na bagnach Luizjany potworny rytuał ku czci CTHULHU. Zbierając informacje od więźniów, uzyskał jedynie wydumane (w jego mniemaniu) wyjaśnienia starego DE CASTRO o pradawnych bogach. Dlatego w roku 1908 przywiózł na spotkanie Amerykańskiego Towarzystwa Archeologicznego figurkę, której oddawała cześć rozbita banda, licząc, że choć zgromadzeni naukowcy powiedzą mu coś rozsądnego na temat jej pochodzenia. Spotkał się jedynie z bezradnym kręceniem głowami oraz historią profesora Webba, jakoby wśród Eskimosów czciło się podobnego stwora. Występuje: Zew Cthulhu.
  • Lillibridge, Edwin M. – dziennikarz „Providence Telegram”, który, szukając materiału do sensacyjnego artykułu, badał sektę GWIEZDNEJ MĄDROŚCI. W końcu w 1893 roku zawędrował do kościoła sekty na Federal Hill w Providence. Wszystko wskazuje na to, że przywołał NAWIEDZICIELA MROKU za pomocą LŚNIĄCEGO TRAPEZOEDRU i zginął z jego rąk. Jego kości 41 lat później odkrył ROBERT BLAKE. Występuje: Nawiedziciel Mroku.
  • L’mur-Kathulos – nie wiadomo czym jest ten twór, lecz zamieściliśmy go w dziale „postacie”, gdyż Lovecraft z pewnością nawiązywał w nim do kapłana ATLANTYDY Kathulosa z długiego opowiadania Roberta E. Howarda pt. Trupiogłowy. „L’mur” sugeruje LEMURIĘ, ale nie wiadomo, czy to dobre skojarzenie. Występuje: Szepczący w ciemności.
  • Marigny, Étienne-Laurent de – mistyk, matematyk i okultysta z Nowego Orleanu. Szczupły, śniady, z wąsikiem na twarzy. Literacki oraz finansowy wykonawca testamentu RANDOLPHA CARTERA, w którego domu w 1932 roku zbiera się grono dyskutujące na temat podziału majątku zaginionego. Razem z Carterem walczył w I wojnie światowej w Legii Cudzoziemskiej. Publikuje w „The Occult Review” uczony artykuł, w którym łączy pismo na znalezionym w 1879 na Pacyfiku zwoju z rewelacjami zapisanymi w CZARNEJ KSIĘDZE. Tym samym zwraca władzom muzeum, w którym artefakt jest przetrzymywany, uwagę na to, że odpowiedzi na pytania należy szukać w wiedzy mitycznej. Występuje: Poprzez bramy srebrnego kluczaZ otchłani czasu.
  • Marsh, Obed – pochodzący z INNSMOUTH kapitan żeglugi morskiej. Pływał na trzech okrętach: Columbia, Hetty oraz Sumatra Queen, głównie do portów w Indiach Wschodnich oraz na Pacyfiku. Założyciel miejskiej Rafinerii Złota oraz EZOTERYCZNEGO ZAKONU DAGONA. W czasach kryzysu w INNSMOUTH, jaki nastąpił po 1812 roku, próbował przekonać ludzi do oddawania czci bogom, którzy naprawdę pomagają, nie tak jak bóg chrześcijański. Nauczył się od Kanaków, jak paktować z ISTOTAMI Z GŁĘBIN. Zawarł ze stworzeniami przymierze, zgodnie z którym za ofiary z ludzi, możliwość krzyżowania się z człowiekiem i błyskotki, ISTOTY Z GŁĘBIN będą dostarczać złota, wielkich ilości ryb i stać na straży INNSMOUTH. Nie wszyscy chcieli wejść w tak bliskie kontakty z potworami, więc  w 1846 roku doszło do rzezi opornych. Przetrzebienie populacji INNSMOUTH ukryto w oficjalnych dokumentach pod mianem „zarazy”. Marsh to prapradziadek ROBERTA OLMSTEADA, narratora Widma nad Innsmouth. Obed Marsh zmarł około 1868 roku. Występuje: Widmo nad Innsmouth.
  • Mason, Keziah – czarownica z ARKHAM, aresztowana w 1692 roku w czasie procesów czarownic. Przed sędzią zeznawała o dziwnych kątach, liniach i krzywych, które – narysowane na ścianie – mogą stać się bramą w inne miejsca. W ten sposób uciekła z więzienia. Jeśli chodzi o wygląd, Lovecraft opisuje ją zadziwiająco sztampowo, jako przygarbioną kobietę w brązowych łachmanach, o skrzekliwym głosie, która na dodatek boi się krzyża. Wygląda na to, że upływ czasu nie wywiera na niej żadnych efektów. Prześladuje WALTERA GILMANA, zamieszkującego jej dawny dom i zainteresowanego jej matematycznymi osiągnięciami w badaniach nad podróżami międzywymiarowymi. Mason nawiedza we śnie studenta i wciąga go do uczestnictwa w dziwnych obrzędach. Ginie uduszona przez GILMANA łańcuszkiem z krucyfiksem podczas obrzędu złożenia w ofierze niemowlęcia. Występuje: Sny w Domu Wiedźmy.
  • Menes – sierota, który przyjaźnił się z małym czarnym kotkiem. Wraz ze śniadolicym ludem przejeżdżał karawaną przez ULTHAR, lecz tam kotek mu zaginął, najprawdopodobniej zabity przez parę staruszków nienawidzących tych zwierząt. Jego modlitwa sprawiła, że koty całego miasta wywarły zemstę na okrutnych staruszkach. Występuje: Koty Ultharu.
  • Montmagny, Pierre-Louis – „sędziwy Francuz (…), z epoki Ludwika XIII” (przeł. Maciej Płaza, Zgroza w Dunwich i inne przerażające opowieści, s. 685). Jeden z przechwyconych przez WIELKĄ RASĘ umysłów, który miał spisać wszystko co mu wiadomo o historii świata i kulturze jego rodzimej cywilizacji. Występuje: Cień spoza czasu.
  • Nagob – osobnik, który znalazł się w posiadaniu prawdziwego zwoju ochronnego przeciw GHATANOTHOI, skradzionego T’YOGOWI. Występuje: Z otchłani czasu.
  • Nahab – tajemne imię, jakie otrzymała KEZIAH MASON w kręgu czarownic po złożeniu przysięgi przed CZARNYM CZŁOWIEKIEM. Występuje:  Sny w Domu Wiedźmy.
  • Nargis-Hei – król SARNATH, który wystawił pamiętną ucztę na tysiąclecie zniszczenia IB, kiedy to doszło do zagłady miasta. Występuje: Zagłada Sarnathu.
  • Nasht – brodaty kapłan, który wraz z KAMAN-THAHEM przebywa w JASKINI PŁOMIENIA i przyjmuje śniących lekkie sny oraz zmierzających do BRAMY GŁĘBSZEGO SNU. Odradzał RANDOLPHOWI CARTEROWI poszukiwania KADATH. Występuje: W poszukiwaniu nieznanego Kadath.
  • Nephren-Ka – faraon, który wybudował świątynię bez okien, aby przechowywać w niej LŚNIĄCY TRAPEZOEDR. Uczynił za życia coś straszliwego, tak że jego imię zostało wymazane z wszelkich zapisów oraz monumentów. Jego grobowiec znajduje się w ukrytej dolinie Hadoth u brzegów Nilu. Występuje: WyrzutekPrzypadek Charlesa Dextera WardaNawiedziciel Mroku.
  • Nith – rejent w mieście ULTHAR, szczupły mężczyzna. Występuje: Koty Ultharu.
  • Noyes – ludzki szpieg MI-GO, który przywozi WILMARTHA do domu AKELEYA i nadzoruje, aby wszystko przebiegało zgodnie z planem stworzeń z kosmosu. Występuje: Szepczący w ciemności.
  • Nug-Soth – „czarownik mrocznych pogromców z szesnastotysięcznego roku po Chrystusie” (przeł. Maciej Płaza, Zgroza w Dunwich i inne przerażające opowieści, s. 683). Jeden z przechwyconych przez WIELKĄ RASĘ umysłów, który miał spisać wszystko co mu wiadomo o historii świata i kulturze jego rodzimej cywilizacji. Występuje: Cień spoza czasu.
  • Olmstead, Robert – niewymieniony z nazwiska narrator Widma nad Innsmouth. Wiadomo jak się nazywa dzięki notatkom do opowiadania, jakie pozostawił po sobie Lovecraft (można je znaleźć w tomie V serii Collected Essays). Wchodząc w dorosłość, wybiera się na wycieczkę po wschodnim wybrzeżu Stanów, zawsze wybierając najtańsze trasy. W Newburyport dowiaduje się o INNSMOUTH, dokąd jedzie porannym autobusem. Tam na własne oczy przekonuje się jakie to okropne miejsce, a po rozmowie z ZADOKIEM ALLENEM postanawia opuścić miasto przed zapadnięciem nocy. Nieszczęśliwym trafem (czyżby?) w autobusie psuje się silnik i musi zostać w hotelu. Zostaje zaatakowany przez nieznanych napastników i ledwo ucieka z miasta. Ściąga na INNSMOUTH  zainteresowanie rządu, co kończy się wysadzeniem wielu pustych ruder i storpedowaniem DIABELSKIEJ RAFY. Dalsze badania genealogiczne Olmsteada wykazują, że jest on spokrewniony z OBEDEM MARSHEM i ludźmi z INNSMOUTH. Wkrótce dokonuje się jego przemiana w ISTOTĘ Z GŁĘBIN i wraca do morza. Występuje: Widmo nad Innsmouth.
  • Olney, Thomas – filozof, prowadzący na co dzień zwyczajne życie wśród żony i dzieci, a w skrytości duszy pragnący przeżywać wspaniałe, nadzwyczajne rzeczy. Przybywa do KINGSPORT, tam wspina się na urwisko, na którym stoi tajemnicza, niedostępna i unikana chata. Staje się w niej świadkiem wielu cudów, zostawia tam duszę. Jeden z niewielu współczesnych ludzi, którzy zaznajomili się z PRZERAŻAJĄCYM STARUCHEM. Występuje: Dziwny, wysoki dom wśród mgieł.
  • Orne, Simon/Jedediah – wspólnik JOSEPHA CURWENA w nekromancji. Mieszkał w Salem jako Simon Orne do 1720 roku. Uciekł stamtąd na skutek plotek dotyczących jego wiecznej młodości. Wrócił ok. 30 lat później jako swój syn, Jedediah, lecz uciekł ponownie w 1771, w wyniku powiązania go ze sprawą ciemnych sprawek CURWENA z Providence. Zamieszkał w Pradze pod przybranym nazwiskiem Joseph Nadek. Ostatecznie jego dom w stolicy Czech został zniszczony, a on sam zniknął. Występuje: Przypadek Charlesa Dextera Warda.
  • Peaslee, Nathaniel Wingate – ur. 1871, uczony, profesor zwyczajny ekonomii, wykładowca ekonomii politycznej na UNIWERSYTECIE MISKATONIC. W późniejszym czasie również specjalista z zakresu psychologii. Syn Jonathana Peasleego i Hannah z domu Wingate. Wywodził się z Haverhill. Do ARKHAM przyjechał w 1889 roku na studia, potem (1895) uczył się na Harvardzie. Z Alice Keezar miał trójkę dzieci: Roberta K. (ur. 1898), Wingate’a (1900) oraz Hannah (1903). 14 maja 1908 roku podczas wykładu z ekonomii politycznej doznał dziwnego ataku – padł otępiały na krzesło – i zapadł na wieloletnią amnezję, z której wyszedł dopiero 26 września 1913 roku. Przez cały ten okres zachowywał się w sposób osobliwy: oprócz normalnego nierozpoznawania osób, początkowo miał trudności w posługiwaniu się językiem angielskim. Gdy oswoił się nieco z życiem codziennym, rozpoczął intensywne badania, podczas których jeździł na najrozmaitsze wykłady, wertował księgi tajemnej wiedzy, a także podróżował do najbardziej niedostępnych miejsc, takich jak pustynie Arabii czy arktyczne pustacie. Przez cały ten czas sprawiał wrażenie, że nie jest sobą, co zakończyło się rozwodem i pozbawieniem opieki rodzicielskiej nad dziećmi. Wytrwał przy nim jedynie syn Wingate. Całe to dziwne zachowanie wynikało stąd, iż w jego ciało wstąpił umysł przedstawiciela WIELKIEJ RASY, który przystąpił do intensywnej nauki, aby przekazać tę wiedzę swojemu ludowi. Prawdziwy Peaslee tymczasem wcielił się w stożkowatego przedstawiciela tej rasy i spisywał wszystkie posiadane przez siebie wiadomości o historii ludzkości na celulozowych kartach zbieranych potem w specjalnych archiwach. Po powrotnej zamianie tożsamości Peaslee zapomniał czyje ciało okupował przez cały ten czas. Wkrótce jednak zaczęły go dręczyć liczne majaki i sny, w których widział siebie w postaci przedstawiciela WIELKIEJ RASY, spisującego coś w monolitycznym mieście za czasów, które przypominały erę triasu. Wkrótce przedstawił w jednym z czasopism psychologicznych wszystkie swoje wizje i opublikował je jako efekt dziwnych studiów, które uskuteczniało podczas amnezji jego ludzkie ciało. Niebawem otrzymał list, w którym pewien inżynier górnictwa twierdził, że w Australii odnaleziono bloki skalne z identycznymi inskrypcjami jak na jego szkicach. Zorganizowano wyprawę pod przewodnictwem Peasleego, podczas której jego samotny wypad w głąb przysypanych piaskiem ruin potwierdził wszystko, co do tej pory uznawał za złudy. Występuje: Cień spoza czasu.
  • Phillips, Ward stary ekscentryk i marzyciel z Providence, Rhode Island. Przyjaciel i korespondent RANDOLPHA CARTERA, tak jak on wędrował do krain snów. Nie wierzy w jego śmierć po zniknięciu w 1928 roku, jest jedną z czterech osób obecnych podczas dyskusji nt. podziału majątku Cartera w posesji DE MARIGNY’EGO. We wszystkich szczegółach przypomina samego Lovecrafta, jest autorem opowiadania na temat zniknięcia Cartera – w przypadku HPL-a jest to Srebrny klucz. Występuje: Poprzez bramy srebrnego klucza.
  • Phrenes – śmiałek, który pokonał przybyły na Ziemię do NATH cień żywiący się ludzkimi duszami. Zaginął wraz z tym cieniem, wzbudzając w swoim kraju żałobę. Występuje: The Tree on the Hill.
  • Pickman, Richard Upton – kontrowersyjny malarz z Bostonu. Pochodził ze starego rodu, w którego posiadaniu był egzemplarz greckiego NECRONOMICONU, a za przodka miał czarownicę, którą powieszono w 1692 roku. Pickman tworzył liczne dzieła obrazujące potworne życie GHULI. Malował je z fotografii, które im wykonywał, dlatego z obrazów biło koszmarnym realizmem. Do jego dzieł należą Karmienie ghula, Lekcja oraz Wypadek w metrze. Pickman tak bardzo zbratał się z GHULAMI, że uczestniczył w ich ucztach i życiu, aż wreszcie sam stał się jednym z nich. W świecie rzeczywistym mówiło się o jego zniknięciu na początku 1926 roku, tymczasem on przeniósł się do krypt ZIN na granicy snu i jawy, gdzie zamieszkał z innymi przedstawicielami ukochanej rasy. Tam napotkał go jego dawny przyjaciel, RANDOLPH CARTER. Pickman pomógł mu wydostać się z podziemi, posyłając wraz z nim trzech GHULI. Potem spotkali się ponownie w okolicy SARKOMANDU, gdzie wspólnie z innymi GHULAMI rozprawili się z KSIĘŻYCOWYMI BESTIAMI. Odtąd Pickman towarzyszył CARTEROWI aż do KADATH. Występuje: Model Pickmana, W poszukiwaniu nieznanego KadathHistoria Necronomiconu.
  • Prinn, Ludvig – autor wymyślonej przez Roberta Blocha księgi DE VERMIS MYSTERIIS. Występuje: Cień spoza czasuDziennik Alonzo TyperaNawiedziciel Mroku.
  • Przerażający Staruch – tajemnicza, niewiarygodnie stara postać, która mieszka samotnie w KINGSPORT (patrz: DOM PRZERAŻAJĄCEGO STARUCHA), unikana, obszczekiwana przez psy. Pogłoski mówią, iż pływał niegdyś na kliperze pod banderą Indii Wschodnich. Kiedy załatwia sprawunki w mieście, płaci hiszpańskim złotem i srebrem wybitym w XVIII wieku. Stąd wzięły się historie o niewiarygodnych bogactwach skrywanych w jego domu, które kuszą rabusiów. Każda taka próba złodziejstwa kończyła się źle dla napastników. Występuje: Przerażający Staruch, Dziwny, wysoki dom wśród mgieł.
  • Romnod – młodzieniec z miasta TELOTH w krainie snów, który spotkał na swej drodze IRANONA i razem z nim pożądał piękna i radości. Wyruszyli razem do miast OONAI, gdzie odnaleźli wiele cudów. Spędzili tam wiele lat, Romnod jednakże, w przeciwieństwie do IRANONA, nie był obdarzony wieczną młodością. Zestarzał się, roztył i rozpił, aż wreszcie zmarł którejś nocy podczas snu. Występuje: Droga Iranona.
  • Sansu – śmiałek, który za młodości świata wspiął się na górę HATHEG-KLA, lecz zamiast bogów znalazł tam jedynie lód i skałę. Jego wyprawa opisana została w RĘKOPISACH PNAKOTYCZNYCH. Występuje: Zewnętrzni bogowie.
  • Shang – kowal w ULTHARZE. Był jednym z trójki mężczyzn, obok KRANONA i THULA, którzy pierwsi wyważyli drzwi do domu słynnej pary staruszków mordujących koty i zobaczyli co z nich zostało. Występuje: Koty Ultharu.
  • skośnooki kupiec – przysadzisty osobnik, którego RANDOLPH CARTER napotyka w DYLATH-LEEN podczas swych poszukiwań KADATH. Powiada się o nim, że ubija interesy z dziwnym ludem mieszkającym w kamiennych chatach na płaskowyżu LENG, a także z KAPŁANEM W ŻÓŁTEJ, JEDWABNEJ MASCE. Ma niecne zamiary wobec CARTERA, śledzi go aż do INGANOK, a w tamtejszych kamieniołomach na północ od miasta dopada go i porywa na SHANTAKU przed oblicze KAPŁANA W ŻÓŁTEJ, JEDWABNEJ MASCE. W klasztorze będącym siedzibą tego kapłana CARTER spycha go w przepaść. Występuje: W poszukiwaniu nieznanego Kadath.
  • Joe Slater – około czterdziestoletni, niepiśmienny mężczyzna pochodzący ze zdegenerowanych górali z Catskills. W 1900 roku trafia do zakładu psychiatrycznego pod zarzutem popełnienia morderstwa w dziwnym szale. Co noc Slater miewa osobliwe ataki z wizjami, ale ze względu na brak wykształcenia nie potrafi ich zadowalająco opisać. W końcu jeden z lekarzy konstruuje maszynę przekazującą telepatycznie myśli i dowiaduje się, że w Slaterze zamieszkała istota ze światła, pochodząca z kosmosu, która wkrótce wyruszy do gwiazdy Algol, by wymierzyć na niej zemstę. Tej nocy Slater umiera, a na niebie pojawia się niesamowicie jasna gwiazda, która parę miesięcy później znika. Występuje: Poza murem snu.
  • S’gg’ha – „gwiazdogłowy roślinny drapieżca z Antarktydy” [STARA ISTOTA] (przeł. Maciej Płaza, Zgroza w Dunwich i inne przerażające opowieści, s. 710). Jeden z przechwyconych przez WIELKĄ RASĘ umysłów, który miał spisać wszystko co mu wiadomo o historii świata i kulturze jego rodzimej cywilizacji. Występuje: Cień spoza czasu.
  • Snireth-Ko – jeden z ważniejszych śniących. Wiadomo o nim zaledwie tyle, że odwiedził ciemną stronę KSIĘŻYCA. Występuje: W poszukiwaniu nieznanego Kadath.
  • Taran-Ish – najwyższy kapłan miasta SARNATH. Umiera ze strachu tej samej nocy, gdy do jego świątyni przeniesiony zostaje symbol zwycięstwa SARNATHU nad IB – posążek BOKRUGA, wodnego jaszczura. Rzeźba znika, a Taran-Ish wypisuje na ołtarzu z chryzolitu słowo „zguba”, które zapowiada los SARNATH tysiąc lat później. Występuje: Zagłada Sarnathu.
  • Teodotides – „greko-baktriański urzędnik z dwóchsetnego roku przed Chrystusem” (przeł. Maciej Płaza, Zgroza w Dunwich i inne przerażające opowieści, s. 685). Jeden z przechwyconych przez WIELKĄ RASĘ umysłów, który miał spisać wszystko co mu wiadomo o historii świata i kulturze jego rodzimej cywilizacji. Występuje: Cień spoza czasu.
  • Thul – kamieniarz z ULTHARU. Był jednym z trójki mężczyzn, obok KRANONA i SHANGA, którzy pierwsi wyważyli drzwi do domu słynnej pary staruszków mordujących koty i zobaczyli co z nich zostało. występuje: Koty Ultharu.
  • Thurston, Francis Wayland – antropolog, narrator Zewu Cthulhu, siostrzeniec (bądź bratanek) drugiego stopnia GEORGE’A GAMMELLA ANGELLA, profesora języków semickich na Uniwersytecie Browna w Providence, a także jego jedyny spadkobierca. Przejął po nim wszystkie dokumenty i materiały dotyczące kultu CTHULHU. Sam dołożył do nich cegiełkę w postaci spisanej historii GUSTAFA JOHANSENA, po którą popłynął do samej Norwegii. Można przypuszczać, że nie zmarł śmiercią naturalną, gdyż na samym początku opowiadania jest notka redakcyjna o jego odejściu, a sam dalej w tekście snuje przypuszczenia, że kult CTHULHU nie da mu długo żyć. Występuje: Zew Cthulhu.
  • T’la-yub – partnerka przydzielona ZAMACONIE przez lud K’N-YAN na czas życia w tym podziemnym świecie. Potomkini możnego rodu władców bram, przechowujących pamięć o jednym z wejść do K’N-YAN. Uległa wpływowi ZAMACONY i pomogła mu przygotować ucieczkę. Pierwsza próba się nie powiodła, za co została skazana na śmierć na arenie. Jej bezgłowe ciało zostało ożywione i jako Y’M-BHI postawione na straży przejścia, którym ZAMACONA wszedł do K’N-YAN. Jak na ironię, Hiszpan podczas drugiej próby ucieczki do świata zewnętrznego został przez nią schwytany i podzielił jej los. Do dziś widywana przez Indian jako bezgłowy duch na kopcu w okolicy miasteczka Binger. Występuje: Kopiec.
  • T’yog – wysoki rangą kapłan SHUB-NIGGURATH na kontynencie MU, który w roku 173148 p.n.e. postanawia ukrócić tyranię kultu GHATANOTHOY, wymagającego ofiar z ludzi. Ufając w ochronę bogów, stworzył zwój z zaklęciem ochronnym przeciwko bóstwu. Jednakże podczas snu właściwy dokument zostaje zamieniony przez kapłana GHATANOTHOY, IMASHA-MO. T’yog kończy przez to jak inne ofiary boga – z zamienioną w kamień skórą, lecz z żywym mózgiem i bijącym sercem pod skorupą. Inne warianty jego imienia: Tog, Tiok, Yog, Zob, Yob. Występuje: Z otchłani czasu.
  • Waite, Asenath – córka EPHRAIMA WAITE’A z INNSMOUTH, którą ten spłodził w podeszłym wieku z matki, której nikt nie znał i której twarz przesłaniała woalka. Prawdę mówiąc Asenath to sam EPHRAIM, gdyż w jej głowie tkwi umysł starego czarownika. Przejął ciało córki, aby zachować życie. „Asenath była śniada, drobna i bardzo ładna, z wyjątkiem nieco zbyt wyłupiastych oczu, niemniej coś w jej zachowaniu i wyglądzie wzbudzało osobliwe odczucia u bardziej wrażliwych ludzi” (przeł. Robert Lipski, w: Najlepsze opowiadaniatom 2, s. 267). W szkole miała opinię czarodziejki, potrafiła wywołać na zawołanie burzę czy spowodować chwilową zamianę tożsamości. Tę ostatnią umiejętność wykorzystała w pełni do przejęcia ciała swego męża, EDWARDA DERBY’EGO. Występuje: Coś na progu.
  • Waite, Ephraim – czarnoksiężnik. „(…) mieszkał w INNSMOUTH w na wpół zrujnowanej posesji przy Washington Street, a ci, co widzieli owo miejsce (…), twierdzili, iż okna na poddaszu były zabite deskami, a z wnętrza z nadejściem zmierzchu dochodziły niekiedy dziwne odgłosy. Stary cieszył się reputacją nader zdolnego ucznia sztuk magicznych i legendy głosiły, że potrafił na zawołanie wywoływać lub uciszać sztormy na morzu. (…) widok jego wilczego, posępnego oblicza ozdobionego stalowosiwą brodą z miejsca przepełnił mnie odrazą i niepokojem. Umarł jako obłąkaniec, w dość osobliwych okolicznościach” (przeł. Robert Lipski, w: Najlepsze opowiadaniatom 2, s. 267). Tak naprawdę nie umarł, gdyż, opętany chęcią przedłużenia sobie życia, przejął swoją jaźnią ciało córki, ASENATH. Wziął za męża EDWARDA DERBY’EGO, żeby przejąć jego ciało, gdyż wierzył, że mężczyźni mają lepsze umysły. Choć ostatecznie ciało Derby’ego zostało zabite, nie wiadomo, czy jaźń WAITE’A zginęła wraz z nim. Występuje: Coś na progu.
  • Ward, Charles Dexter – pochodzący ze znamienitej rodziny prapraprawnuk JOSEPHA CURWENA, czarownika. Urodził się w 1902 roku, w 1918 rozpoczął badania swojej genealogii, odkrywając magnetyczną postać Curwena. Poświęci jej najbliższe 10 lat życia. W dawnej rezydencji nekromanty odnajduje jego dzienniki oraz portret. Ward dociera również do prochów Curwena, z których wskrzesza czarnoksiężnika. Początkowo przodek Warda ukrywa się pod postacią niejakiego doktora Allena, lecz ostatecznie morduje chłopaka w 1928 roku i przejmuje jego tożsamość. W wyniku niedopasowania do dzisiejszych czasów, Curwen, a tym samym fałszywy Ward, trafia do przytułku dla obłąkanych. Występuje: Przypadek Charlesa Dextera Warda.
  • Warren, Harley – okultysta i mistyk z Karoliny Południowej, przyjaciel RANDOLPHA CARTERA. Postać oparta na przyjacielu Lovecrafta, Samuelu Lovemanie. Właściciel pokaźnej biblioteki pełnej ksiąg zakazanej wiedzy, znawca języka NAACAL. Zaginął na Wielkich Cyprysowych Moczarach, gdy wraz z CARTEREM udał się na tamtejszy cmentarz, aby zweryfikować swoją teorię, dlaczego niektóre zwłoki nie gniją w grobowcach, lecz zachowują świeżość. Występuje: Zeznania Randolpha CarteraSrebrny klucz (jako „mężczyzna z Południa”), Poprzez bramy srebrnego klucza.
  • Whateley, Lavinia – „trzydziestopięcioletnia, cokolwiek ułomna, niepowabna albinoska” (tłum. Maciej Płaza, Zgroza w Dunwich i inne przerażające opowieści, s. 318), córka STAREGO WHATELEYA, matka WILBURA WHATELEYA. W Noc Walpurgii 1912 roku zapłodnił ją YOG-SOTHOTH, z czego urodzili się bliźniacy: Wilbur i jego koszmarny, bezimienny brat, który stał się „zgrozą w DUNWICH„. Zaginęła w niejasnych okolicznościach w 1926 roku, prawdopodobnie w Hallowe’en, za sprawą swego bardziej „ludzkiego” syna. Występuje: Zgroza w Dunwich.
  • Whateley, Stary – czarownik, ojciec LAVINII WHATELEY, dziadek WILBURA WHATELEYA. Posiadał bibliotekę pełną starych tomów zakazanej wiedzy, w tym NECRONOMICON w wersji Johna Dee. Opracował plan sprowadzenia WIELKICH PRZEDWIECZNYCH z innych wymiarów. Pierwszy etap zakładał narodziny plugawych dzieci YOG-SOTHOTHA z jego córki. Potwornego bliźniaka Wilbura karmił skupowanym za złote monety (prawdopodobnie uzyskiwane od ciemnych sił) bydłem. Nie doczekał ostatniego przywołania, zmarł 1 sierpnia 1924 ze starości – występuje: Zgroza w Dunwich.
  • Whateley, Wilbur – syn LAVINII WHATELEY i YOG-SOTHOTHA, brat bliźniak potwora – tego, który okazał się mieć więcej genów ojca i siał spustoszenie jako „zgroza w DUNWICH„. Tak opisywany jest Wilbur: „Istota była niewątpliwie po części ludzka: miała zupełnie człowiecze ręce i głowę, twarz zaś, koźla i z cofniętym podbródkiem, nosiła silne piętno rodzinne Whateleyów. Korpus i dolne części ciała stanowiły wszakże pokaz fantastycznego spotwornienia (…). Powyżej pasa istota była na poły człekokształtna – acz klatkę piersiową (…) pokrywała powłoka skórzasta i siateczkowata jak u krokodyla czy aligatora. Łaciaty, czarno-żółty grzbiet kojarzył się niejasno z niektórymi gatunkami węży. Najgorszy widok przedstawiała jednak część dolna: tu kończyły się wszelkie podobieństwa z człowiekiem, a zaczynała czysta fantazja. Skórę porastała szorstka czarna sierść, z brzucha zaś zwisało bezwładnie mrowie zielonkawoszarych macek zakończonych zielonymi ssawkami. Układały się one w sposób przedziwaczny (…). Na biodrach, w głębokich okolach różowawych, urzęsionych orbit tkwiła para szczątkowych oczu; w miejscu ogona z kolei wyrastało coś na kształt czułka czy trąby żłobionej w purpurowe pierścienie i wedle wszelkich oznak będącej nierozwiniętą gębą czy gardłem. Tylne członki, choć pokryte czarną sierścią, z grubsza przypominały zadnie łapy prehistorycznych jaszczurów, a ich pręgowato żyłkowane zakończenia nie wyglądały ani na kopyta, ani na szpony. Z każdym oddechem ogon i macki rytmicznie zmieniały barwę, jakby za sprawą jakiegoś krążenia odziedziczonego przez istotę po nieludzkich przodkach: macki pulsowały mocniejszą zielenią, w ogonie zaś chorobliwie szarobiałe odstępy między purpurowymi kręgami nabierały odcienia żółtawego. Nie widać było nawet śladu prawdziwej krwi – tylko smrodliwa zielonkawożółta posoka, która wyciekała wąską strużką z kałuży lepkiej mazi, osobliwie odbarwiając deski podłogi” (tłum. Maciej Płaza, Zgroza w Dunwich i inne przerażające opowieści, s. 336-337). Wilbur rósł bardzo szybko, w wieku czterech i pół roku wyglądał jak piętnastolatek. Regularnie uczęszczał na obrzędy odprawiane na wzgórzach DUNWICH w najważniejsze dla czarownic dni w roku. Po śmierci STAREGO WHATELEYA przejął obowiązki karmienia swego potwornego brata bliźniaka i przygotowywania rytuału przywołania PRZEDWIECZNYCH. W tym celu jeździł i pisał do bibliotek, gdzie przechowywano pełne wydania NECRONOMICONU. Pragnął uzyskać fragment, którego nie było w posiadanej przezeń okrojonej wersji księgi. Jego poszukiwaniami zainteresował się HENRY ARMITAGE, który ostatecznie udaremni jego zamiary.  Zginął 3 sierpnia 1928 roku nad ranem, podczas próby kradzieży NECRONOMICONU, zagryziony przez psa strzegącego biblioteki UNIWERSYTETU MISKATONIC. Występuje: Zgroza w Dunwich.
  • Wilcox, Henry Anthony – wrażliwy, zdolny artysta z Providence (mieszkał w istniejącym naprawdę budynku Fleur-de-Lys przy Thomas Street, patrz: Zew Cthulhu). Studiował rzeźbę na Rhode Island School of Design. Pod koniec lutego 1925 roku zaczęły nawiedzać go koszmary. Po jednym z nich stworzył płaskorzeźbę przedstawiającą wizję senną: ośmiornicowego stwora wśród cyklopowych monolitów i zapis słów w dziwnym języku. Dzieło to przyniósł do GEORGE’A GAMMELLA ANGELLA, aby zidentyfikował osobliwy język. Angell kazał mu przychodzić i opisywać wszystkie sny. Wkrótce Wilcox zapadł w malignę, trwającą od 23 marca do 2 kwietnia – dokładnie w czasie, gdy R’LYEH trwało wynurzone na powierzchni. Majaczył wówczas o gigantycznym potworze, wysokim na całe mile. Po 2 kwietnia wszelkie sny i delirium ustały. Występuje: Zew Cthulhu.
  • Willett, Marinus Bicknell – lekarz rodziny Wardów, który opiekował się CHARLESEM WARDEM od najmłodszych lat (odbierał jego poród), po sam kres życia (gdy młodzian został zamordowany przez JOSEPHA CURWENA). Willett nadzorował również WARDA przez cały okres jego badań nad postacią Curwena, dzięki czemu był w miarę na bieżąco z charakterem całej sytuacji. Odwiedził podziemia bungalowu w Pawtuxet, gdzie Curwen pod postacią doktora Allena prowadził swoje straszliwe badania, a także zetknął się z koszmarami tam skrywanymi. Wszystko to sprawiło, że Willett w odpowiednim momencie mógł zainterweniować i zniszczył Curwena za pomocą czarów, choć nie zdołał uratować życia WARDA. Występuje: Przypadek Charlesa Dextera Warda.
  • Wilmarth, Albert N. – folklorysta i nauczyciel literatury na UNIWERSYTECIE MISKATONIC, narrator Szepczącego w ciemności. Zajął się zbadaniem powodzi, które w listopadzie 1927 roku nawiedziły stan Vermont, a w szczególności pogłoskami o wymywanych przez wodę z gór dziwnych ciałach, które często pojawiały się w legendach tego rejonu. Wniósł racjonalny głos do dyskusji na łamach miejscowych gazet, co zwróciło uwagę HENRY’EGO WENTWORTHA AKELEYA, człowieka, który miał bezpośrednią styczność z dziwnymi rzeczami sugerowanymi przez legendy Vermontu. Wilmarth otrzymuje od niego list z wyważoną i racjonalną prośbą o zaprzestanie dalszego pobudzania ciekawości ludzi, gdyż MI-GO (to właśnie ich ciała widywano w rzekach) nie lubią, gdy ktoś specjalnie się nimi interesuje. Wkrótce AKELEY dołącza zdjęcia śladów grzybów z YUGGOTH oraz czarnej skały z ledwo widocznymi, dziwnymi hieroglifami, a także nagranie rozmowy, w której jeden z głosów brzmi jak bzyczenie wielkiego owada. Choć AKELEY stara się trzymać na odległość Wilmartha, nawet gdy zagraża mu niebezpieczeństwo, wkrótce w sposób niezwykły zmienia zdanie i prosi Wilmartha o przyjazd razem z przesłanymi materiałami dowodowymi. Ten spełnia prośbę, a gdy dociera na miejsce, rozmawia z dziwnie zmienionym, chorym AKELEYEM o tajemnicach kosmosu, jakie ujawnili przed nim  MI-GO. Wilmarth nie może spać tej nocy, słyszy podobną rozmowę do tej na nagraniu, a gdy odkrywa, że rozmawiał nie z Akeleyem, tylko jednym ze stworów ze wzgórz, ucieka skradzionym Akeleyowi samochodem. Wilmartha wspomina również narrator W górach szaleństwa, mówiąc że „przegadałem tyle godzin z Wilmarthem, nieprzyjemnie oczytanym folklorystą z naszego uniwersytetu” (tłum. Maciej Płaza, Zgroza w Dunwich i inne przerażające opowieści, s. 479). Występuje: Szepczący w ciemnościW górach szaleństwa.
  • Woodville, James – „dżentelmen z Suffolk z czasów Cromwella” (przeł. Maciej Płaza, Zgroza w Dunwich i inne przerażające opowieści, s. 685). Jeden z przechwyconych przez WIELKĄ RASĘ umysłów, który miał spisać wszystko co mu wiadomo o historii świata i kulturze jego rodzimej cywilizacji. Występuje: Cień spoza czasu.
  • Yergler, Rudolf – niemiecki mistyk i alchemik, który napisał KRONIKI NATH, posiłkując się wiedzą zaczerpniętą od Hermesa Trismegistosa. Występuje: The Tree on the Hill.
  • Yiang-Li – „filozof z okrutnego cesarstwa TSAN-CHAN” (przeł. Maciej Płaza, Zgroza w Dunwich i inne przerażające opowieści, s. 683). Jeden z przechwyconych przez WIELKĄ RASĘ umysłów, który miał spisać wszystko co mu wiadomo o historii świata i kulturze jego rodzimej cywilizacji. Występuje: Cień spoza czasu.
  • Yogash Czarny – niewolnik NYARLATHOTEPA, który pomagał wsiadać RANDOLPHOWI CARTEROWI na SHANTAKA w przygotowaniu do jego ostatniej podróży. Występuje: W poszukiwaniu nieznanego Kadath.
  • Zamacona, Pánfilo de – właśc. Pánfilo de Zamacona y Nuñez, 1512 – ok. 1545, szlachcic hiszpański, pochodził z osady Luarca nad Zatoką Biskajską, miał starszego brata. W wieku 20 lat wyprawił się do Nowej Hiszpanii. Konkwistador, który przybył na tereny współczesnej Oklahomy z wyprawą Francisco Vásqueza de Coronado (1540-1542). Zamacona jako jedyny dawał wiarę w opowieści Indian o wejściach do ukrytych krain, toteż 7 października 1541 roku odłączył się od wyprawy Coronado i, zaprowadzony przez indiańskiego młodzieńca, Szarżującego Bizona, wszedł w jedną z rozpadlin. W ten sposób stał się pierwszym białym człowiekiem z czasów nowożytnych, który zawitał do K’N-YAN, jak również pierwszym wykształconym wizytatorem w tej krainie od czasu zjawienia się ludzi z zatopionej ATLANTYDY. Jako źródło wiedzy o świecie zewnętrznym, został oszczędzony przez miejscowych, pod warunkiem, że zamieszka w TSATH. Otrzymał dom, niewolników oraz partnerkę, T’LA-YUB. Zwiedził całe K’N-YAN, a także podziemne YOTH. Nauczył się dematerializacji oraz mentalności życia k’n-yańczyków. Podjął dwie próby ucieczki: przy pierwszej stracił T’LA-YUB, lecz sam został oszczędzony, natomiast przy drugiej lud K’N-YAN nie miał litości: chociaż udało mu się wyrzucić na kopcu przy wejściu rękopis zamknięty w rolce z metalu tulu z opisem swojej historii, został schwytany przez swoją dawną partnerkę strzegącą wzniesienia. Poddano go publicznym torturom i okaleczeniu, a następnie ożywiono i postawiono na straży tego samego wejścia, które strzeże jego partnerka. Występuje: Kopiec.
  • Zath – śledczy w ULTHARZE, który badał sprawę śmierci pary staruszków mordujących koty. Występuje: Koty Ultharu.
  • Zawoalowany Król – król miasta INGANOK. Jako jedyny ma prawo wchodzić do szesnastokątnej Świątyni STARSZYCH. Występuje: W poszukiwaniu nieznanego Kadath.
  • Zenig z Aphorat – znany zaledwie z imienia śmiałek, który chciał dostać się na szczyt KADATH. Skończył tak, że jego czaszka osadzona jest w pierścieniu czegoś, co NYARLATHOTEP nie zamierza nazywać po imieniu. Występuje: W poszukiwaniu nieznanego Kadath.
  • Zkauba patrz: Randolph Carter.
  • Zokkar – dawny król SARNATHU, słynny z zaprojektowania przecudnych ogrodów. Występuje: Zagłada Sarnathu.